| مونولوگهای R رباب محب
گوشت. خون. بند ناف. خود ِ ناف. ناف. زير ناف. آخ. درد. جيغ. جيغ ُودرد. درد ِ جيغ. دست های ِ چرب ِ مادر ِ دوم در قيچي. ذرات تجزيه ناپذيرند، که من « رباب » در قالب مادر مفروض شد. روز شد . برخيز! تسليم ، مفهومي ِ اختياری نيست. خودت هم که باشي ، خودت نيستي و ذات ِ حيات - تو را از حالت جنيني تا بلوغ ، مادر مي خواهد: شعاع گردش برابر ِ صفر، طول ِ موج صفر ، واحد اندازهگيری : پدريک در هزار. مادر به توان ِ مادر. قضيه مجهول. ماده خام : رقص. اندام ِرشد نکرده چند دور مي رقصند با ارواح مردگان ؟
ارواح مردگان. ارواح مردگان ارواح مردگان تا بي نهايت. ارواح مردگان : ارواح ِ نقطه... ....................... ..... .. . نقطه يعني من در نقطههای ِ من وگوشت. خون. بند ناف. ناف. زير ناف. من يک قلمرو م قلمرو مادر.
تصور مفهومي فرضي ست. فکر ها. فکر های چرب. چربي فکرها، در دهانت که مي افتند ، به چهچه مي افتي و چاقي ِ فکر- تو را به نمايش ِ تعرض ِ دهانت به آواز ميبرد. مفروضات- ذات ِ سرت را خورده اند که حالا خالي تر از خالي، ديگر به فروتني نمي انديشي ، به تن ، تن ميدهي و Ontogeniُ Ontologiو را يکجا از پياله مادر سر مي کشي تا در مسير ِ طول موجش خودت را تجربه کني.
اما ... تجربه فضای باز مي خواهد. سقوط مي خواهد. طريقه سقوط مي خواهد. و فاصله مي خواهد. و فاصله ... که گاه ، تعريفِ تقرب نيست. خود ِ تقرب است. تو نزديکي. تو به تو ، نه! تو به اندام رشد نکرده مادر نزديکي. وقتي که دست در گودی ارواح مردگان مي بری ، فقط چند حرف الفبا جا به جا مي شود و تو از حالت جنيني تا بلوغ ِ مادرشدن مي رقصي.
مگر تعريف « مادر شدن » برآمدگي شکم نيست؟ از نقطه عطف تمام دريچه ها ، رودی ، از ني لبک ِ آبي مردی آبي ؟
و ... تعريف ِ تولد « آزادی ِ با قيد ».
اسم شب را مي دانم و راز پوسيدهگي را. اِتر های در جان ِ نور افتاده ، روان تر از آنند که نبينمشان. تعارفي در کار نيست، من دانش مادرم را يکجا سر کشيده ام:
در خفا ، زير لب ناسزا ؟ زير لب ناسزا ، در خفا ؟ در خفا .
در خفا ، زير لب ، لب های توست و تيزی دندان هايت که بزرگ منشند: " اسم روز را نميداني ؟ از قايق بي لنگر پياده شو! دريچه را ببند! و چشم را ... و خواب های تازه ببين! اما اسم شب را فراموش نکن، بگو، برگرد!"
....
استنتاج تعريف دو دوتا نيست. استنتاج يعني همگروه شدن با همخون. يعني همخون شدن با همان رودی ، که سرچشمه ني لبک ِ مردی که پدر ، نقطه عطفي که دريچه مادر، شد و بست.
...
استنتاج : زنبقي ست در طبق ِ خالي ِ پدر.
...
استنتاج : سدی در دريچه بسته مادر بعد از ورد غيرمجاز ِ خلط.
...
استنتاج : فديه دادن: از بند ناف آزاد شدن. با قيد. با شرط آزاد شدن.آزادی : کندن. خراشيدن. خراش خوردن. قاپيدن. قاپيده شدن. لاغر شدن. لاغر شدن در قالب های پيچازی.
و مابقي تعريف ِ بر آمدگي شکم من ست ، وقتي شاخ و برگ هايم را برای ِ « آزادی با قيد » مي چيدند تا زير پيراهن زنانه ام ، باد و ُ ني لبک سرنوشت ِ دريچه شوند. و سُنبه هائي از جنس عاج و مرمر و اهن بر قشر نازک پوست خاک ِ پيش از نوروز. ومته هائي برای خشخاش های خاک های مادرِ مادر ِ مادر ِ مادرمادر ِ مادرِ مادر. و لفافه هائي برای جمله های دختر ِ مادرِ مادر ِ مادر ِ مادرمادر ِ مادرِ مادر. و دست هائي تا هر کجا دلشان مي خواهد، دراز. و پاها و گُلها برای پارادوکسيکال شدن پا و گل:( پا برای رفتن. گل برای لگد.) وپشت هائي برای باری که از غم خم مي شود، کم نمي شود به درک. و چشماني که از انحصار شعر به نام خود رسيده اند ، شده اند پدر. و هنوزی که ادامه دارد در من ِ مادر: مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادرمادر ِ مادرِ مادر.
بغايت تعريف ِ کنايه نيست. خود ِ کنايه است، وقتي شب تابي ، که نامش کرم در شيب ِ زير ناف مي افتد. مي غلطد. مي لغزد. مي ميرد ، تا برای دوباره زنده شدن ، بغايت ِ کنايه ظريف وظريف تر شود.
و ظريف ِ از جنس کنايه ، تعريف ضعيفه نيست. پارادوکسيکال هر چه ضعيفه است ، زن. با يک دست هم مي شود دريچه ای را بست.
کرم شب تاب ِ من موشکاف ِ خوبي نيست. در بدن مرده که مي لغزد ، بدون هيچ ترديدی در مسير شيب ِ اعداد ِ رو به کاهش مي افتد، با قلاب های لزج ، در پوسته های مخاطي ِ در يچه های بسته.
1 1 2 3 0
نتيجه عقلاني يا غير عقلاني توفيری نمي کند، تو بخوان :
1+1=2 = 3 = 0 = عدد ثابت
و ... عدد ثابت : من . عدد ثابت : صفر. عدد ثابت : من در قامت صفر. عدد ثابت : من در پيراهن مادر. عدد ثابت : من در پيراهن مادر در باد. عدد ثابت : باد - زير پيراهن مادر، روی به روی ِِ چشمهای ِ من. عدد ثابت : ثابت تر، از من - از مادر.
مادر ، مقدار نا متغيری ست.
...
اعداد ِ مقداری. مقداری اعداد. ارقام آماری. ناميدن: رقم زدن نامت در ليست سرشماری امسال. در دو کشور: يکي شمالي ترين با پرچم زرد و آبي و آب ِ تمام دنيا ها. دومي راه راه ِ افقي. بي افق بي شير يا خورشيد . اصغر بزرگتر از اکبر است ، مثل من که از مادرم بزرگترم و مادرم که از مادر ِ مادر ِ مادرِ مادرش.
اختلاف دانگ ِ ميان ِ چشمهای من و ُ مادر مادر حرفي در دهان ِ گشاد شماست. وگرنه ، کيسه نطفه همان مزرعه غله است ، خرمني غله همان بذری که من. بذری که من همان سلول لال ِ ني لبک از رود تا دريچه ، سهم من دامن تنگ ِ مادرم و کفش های گشاد ِ پدر.
حالا.. قوس مهره يا استخوان بي مهره ، کتانژانت يا وام ِ گردی ِ دايره خورشيد ما چيزی را مرور مي کنيم . در جيب هايمان دارائي نامنقول:
(قار قار خبردار کلاغه کُلاتو بردار!)
شب از نيمه گذشته بود. پدر رأی منفي گرفته بود. مادر ميخکش را توی شورت پادارش نشانده بود. گاه که من از نژاد اصيل تخمک ها استادانه مي چيدم، دانه دانه غوزه و پنبه ، در باد.
(سَنبکاری کار خوبي نيست. بخصوص وقتي حق انتخاب داری : ضعف کلي روکلا بذارواسه خودت. هستند دانشمنداني که مي گويند " گر خطا نکني مرد/ زن نشوی." ، اما کمي ضعف چشم از مادرت بردار، برای روزهای تظاهر به کورکورانه جلو رفتن - وقتي که قانون مي شود، لازم است. ژن ِدر جا زدن را بذا ر برای برادرت که بعد از تو، از پدر بگيرد کيلو کيلو . )
گفته از رباب
مادرم زن عاقلي بود. سهمش را که به من مي داد در گردنم قلاب انداخت. نه با دستهايش . که با زبانش: " نشان افتخار خانواده را روی شانه مزن ، خوب نيست. نظر تنگ ها کم نيستند. راه خود را برو. ماشين بوجاری بخر و قبل از ورود غير مُجاز ني لبک ها ، دريچه را پا ک کن، ببند." گفت و چشم هایش نجيب شد و ُ در نگاهم افتاد.
مداخله تعريف پا به ميان گذاشتن نيست. مداخله مسير رود را عوض کردن است.
تشريح بدن مرده استعداد ذاتي مي خواهد. اما پا ک کردن مجرا ها ، خندق ها ، کانال ها، شکاف ها ، تَرک ها ، سقف ها ناودان ها ، آبراه ها ، مرداب ها ، راهها ، (راههای زمستاني )... ژني است که از دهان ِ کوچک ِ مادر به مادر به مادر ِ مادر تا مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادر به گوش ِمن ِ مادر ، چکه چکه ، چکيده است.
و مداخله تعريف پا به ميان گذاشتن است و ُ نيست. رود را ه خود را مي رود، از پيچ ني لبک تا در يچه باز.
چشمهايت بوی تبار مادر مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادر ِ من مي دهد و فروکشيدن اِتر های روان بر حاشيه های کنگره دار. نوروز ، روز خانه تکاني نيست. لايه نازک پيش از نوروز اندرونه را با خود به شب های کرم شبتاب وام داده است. و ترانه های سمت ِ ساکت باد . و باد های بي ترانه ، زير پيراهن ِ مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادر با پارچه های پيچازی.
شطرنجي کردن ، يعني توخالي کردن سطح.
هميشه يکي هست که خالي مي ماند. و يکي باقي. من پرسشي از دهان مادر ِ مادر ِ مادر ِ مادرهايم هستم. با باران های غدد اشکي. مثل اِتر فرارم. مثل فرضيه فرارم . مثل احتمال فرارم. مثل احتمال ِ فرضيه بودن اِتر و من. فرارم. من پُر مي روم. فرار.
آنکه باقي مي ماند ، خالي مي ماند.
زبان چاپلوسي نياموخته ام و قامتم برای خود نمائي کوتاه است. مبنای استنباط هم هميشه استنباط نيست.
از برجسته بودنم تا پستان هايم مگر فاصله ای هست ، که نمي بيني؟ يا از نوک پستان هايم تا اِتر و افکار برجسته؟
اينهاهمه دو نقطه عمود برهم بود : من و مادرهايش : قله و شيبش: خورشيد و گردی های کنارش: خيال و دهليزهايش : من و خيال تو.(توئي که اين متن را مي خواني و در قله مي ماني . و مي مانيم. برآمدگي بيقرارمي شود. پهن مي شود. گود مي شود. شل مي شود. وا مي رود، وا مي رود ... که تو شکلي از شکل های من مي شوي:
¦¡£ ¤¥ [ ® ? + + ? = ?
بر پوست دخترت شکلي از شکل های ِ سمباده ! ؟
|
 |